Problemu z dobrowolnymi systeami

FEDIOL oraz COCERAL zwracają uwagę, że powstały probelmy z wzajemną uznawalnością systemów certyfikacji.

Brak wzajemnego uznawania systemów ze względu na różnorodność istniejących programów i różnice pomiędzy nimi stwarza wysokie ryzyko utrudnień w handlu w całym łańcuchu dostaw biopaliw. Dlatego też istotnie ważne jest, by każdy uznany na poziomie europejskim system był automatycznie przyjęty we wszystkich państwach członkowskich. Wszelkie opóźnienia w tym zakresie mogą powodować poważne zakłócenia doprowadzające do przerw w obrocie handlowym.

•  Okres rozliczenia bilansu masy.

Trzy miesięczny okres realizacji bilansu masy jest problematyczny dla rynku ze względu na specyfikę corocznych zbiorów surowców. Umożliwienie prowadzenia bilansu masy w ciągu 12 miesięcy wprowadza efektywniejsze zarządzanie zrównoważonym łańcuchem dostaw bez nadmiernych obciążeń administracyjnych. Dlatego też FEDIOL i COCERAL zwróciły się do KE z prośbą o dalsze działania w celu wypracowania jednolitego i sprawnego okres bilansu masy dla wszystkich systemów.

Zmiany w podejściu do Zrównoważonego Rozwoju Biopaliw

W świetle ostatnich wydarzeń należy zwrócić uwagę na następujące dane odnośnie multi-site certyfikacji:
 
* Multi-site certyfikacji w ramach RED jest możliwe tylko w przypadku indywidualnej kalkulacji bilansu masy jest wykonywane na indywidualne miejscu, które jest częścią certyfikacji w wielu miejscach (proszę zobaczyć w załączonej prezentacji).
* Jeden rachunek ogólny bilans masy dla wszystkich witryn nie spełnia wymogów RED. (patrz również dołączony Komunikat Komisji Europejskiej, str. 5). 
* Brak zgodności z tymi wymaganiami, może spowodować cofnięcie certyfikatu. Jeśli w wielu miejscach bilansu masy świadomie przyjęte przez jednostkę certyfikującą może to spowodować wycofanie uznania / akredytacji jednostki certyfikującej.

Informacje o systemach certyfikacji

Informacje z platformy

http://feeds.feedburner.com/biofuels-platform_all
http://biocert.or.id/ 

Zielone światło dla pierwszych unijnych programów zrównoważonego rozwoju biopaliw

Bruksela, 19 lipca 2011 r. - Biopaliwa mogą być przyjazną dla środowiska alternatywą dla paliw kopalnych. Musimy jednak dopilnować, by plantacje palm olejowych lub trzciny cukrowej nie powstawały w miejscu lasów tropikalnych i bogatych w węgiel torfowisk. Musimy też zagwarantować, że stosowane w UE biopaliwa pozwolą w wymierny sposób ograniczać emisje gazów cieplarnianych w porównaniu do paliw kopalnych. W tym celu zrównoważony charakter biopaliw powinien być kontrolowany albo przez państwa członkowskie, albo na podstawie dobrowolnych systemów zatwierdzonych przez Komisję Europejską. Do dziś Komisja zatwierdziła siedem nieobowiązkowych programów tego rodzaju: ISCC, Bonsucro EU, RTRS EU RED, RSB EU RED, 2BSvs, RSBA i Greenergy. Na tej podstawie w 27 państwach członkowskich stosuje się je bezpośrednio.

Günther Oettinger, komisarz ds. energii, mówi: „Musimy dopilnować, aby cały łańcuch produkcji i dostaw biopaliw był zrównoważony. Dlatego właśnie ustanowiliśmy najwyższe na świecie wymagania w dziedzinie zrównoważonego rozwoju. Systemy zatwierdzane obecnie na poziomie UE są dobrym przykładem przejrzystych i rzetelnych metod gwarantowania, że normy te są przestrzegane.”

Biopaliwa stosowane w UE, niezależnie od tego czy są produkowane na potrzeby lokalne czy też importowane, muszą być zgodne z tymi normami aby otrzymać dofinansowanie ze strony państwa lub zostać wliczone do obowiązkowych celów krajowych w zakresie wykorzystania energii odnawialnej. Kryteria te mają na celu zapobieganie przekształcaniu się obszarów o dużej różnorodności biologicznej oraz obszarów zasobnych w węgiel w obszary produkcji surowców służących do produkcji biopaliw. W praktyce oznacza to, że biopaliw wyprodukowanych z upraw prowadzonych na terenach, które wcześniej zajmował unikalny ekosystem lasu tropikalnego lub naturalnych użytków zielonych, nie można uznać za zrównoważone. Ponadto emisje gazów cieplarnianych całego łańcucha produkcji muszą być o co najmniej 35 proc. niższe w porównaniu do paliw kopalnych. Próg ten z czasem będzie podwyższany.

Kontekst

UE postawiła sobie za cel osiągnięcie do 2020 r. co najmniej 10 proc. udziału energii odnawialnej w transporcie. W przypadkach, gdy do osiągnięcia tego celu wykorzystuje się biopaliwa, muszą one spełniać wymogi w zakresie zrównoważonego rozwoju. Oznacza to, że surowce do produkcji biopaliw nie mogą pochodzić z obszarów cennych pod względem różnorodności biologicznej, takich jak obszary chronione, ani z obszarów, które wiążą duże ilości węgla, takich jak lasy lub torfowiska.

Przedsiębiorstwa mogą wybierać, czy wykażą zgodność z tymi wymogami w zakresie zrównoważonego rozwoju na podstawie systemów krajowych, czy przyłączając się do dobrowolnego programu zatwierdzonego przez Komisję.

Jeżeli Komisja, po dokładnym sprawdzeniu danego programu pod względem wymogów w zakresie zrównoważonego rozwoju, uzna, że w zadowalającym stopniu spełnia on wymogi dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii1, wówczas zatwierdza go na pięć lat. Program taki polega na kontrolowaniu gdzie i w jaki sposób produkuje się biopaliwa. Jeżeli dany produkt spełnia wymogi dobrowolnego programu wystawia się świadectwo jego zgodności.

Po dokonaniu szczegółowej oceny i wprowadzeniu różnych ulepszeń Komisja zatwierdziła następujące programy:

ISCC (niemiecki program finansowany przez państwo obejmujący wszystkie rodzaje biopaliw);

Bonsucro EU (wspólna inicjatywa na rzecz biopaliw z trzciny cukrowej, adresowana do Brazylii);

RTRS EU RED (wspólna inicjatywa na rzecz biopaliw z soi, adresowana do Argentyny i Brazylii);

RSB EU RED (wspólna inicjatywa obejmująca wszystkie rodzaje biopaliw);

2BSvs (program francuskiego przemysłu obejmujący wszystkie rodzaje biopaliw);

RSBA (program holdingu Abengoa obejmujący jego łańcuch dostaw);

Greenergy (program firmy Greenergy dotyczący brazylijskiego etanolu z trzciny cukrowej).

Komisja prowadzi rozmowy z autorami innych dobrowolnych programów na temat ich poprawy i doprowadzenia do spełnienia przez biopaliwa wymogów w zakresie zrównoważonego rozwoju.

Dalsze informacje

Zatwierdzone programy oraz sprawozdania oceniające będą publikowane na internetowej platformie na rzecz przejrzystości:

http://ec.europa.eu/energy/renewables/biofuels/sustainability_schemes_en.htm

Więcej szczegółów na temat zatwierdzonych do chwili obecnej programów można znaleźć w MEMO/11/522.

Czy jest wystarczająco dużo biomasy potrzebnej do wytwarzania OZE?

Biomasa znacząco przyczyni się do dostaw energii w przyszłości. Możliwe jest, że biomasa może zaspokoić popyt na ciepło, paliwa transportowe energii elektrycznej do 17,4% w roku 2030.

Drewno, rośliny energetyczne, słoma oraz biogaz są potencjalnie w stanie wyprodukować znaczną część energii spełniającej kryteria zrównoważonego rozwoju.

Obecnie 6,8% końcowego zużycia energii są już przewidziane przez biomasy.

http://www.fnr-server.de/cms35/index.php?id=526

Aquaculture – fish farming - Fisheries - European Commission

Aquaculture – fish farming - Fisheries - European Commission: "Aquaculture – fish farming - Fisheries - European Commission"

UE: kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw

Komisja Europejska przybliżyła szczegóły dotyczące kryteriów zrównoważonego rozwoju dla biopaliw pochodzących zarówno z UE, jak i krajów trzecich. Wytyczne nie są zaskoczeniem.

Wśród przedstawionych kryteriów najważniejszymi są:
1) paliwo odnawialne pochodzące z plantacji palmy olejowej, które powstały na skutek zamiany lasów na tereny rolnicze, nie będzie się liczyć do unijnego, 10% celu blendingu biopaliw, jaki ma wejść w życie w 2020 roku. Takie same zapisy dotyczą upraw powstałych na łąkach o wysokiej biodywersyfikacji, torfowiskach i mokradłach oraz lasach pierwotnych,
2) styczeń 2008 jest datą, od której zmiana przeznaczenia ziemi (z powyższego punktu) wyklucza z wliczania do celu unijnego zużycia paliwa powstałego z surowców uprawianych na obszarze przekształconym na tereny uprawne,
3) zostanie wprowadzony dobrowolny system certyfikowania biopaliw. Certyfikaty będą wydawane na maksimum 5 lat, tylko jeśli niezależny audyt potwierdzi, że redukcja emisji gazów cieplarnianych w całym łańcuchu produkcji i dostaw biopaliw wynosi przynajmniej 35%. Ten współczynnik redukcji będzie rosnąć i w 2017 r. wyniesie 50%, a rok później przynajmniej 60%,
4) tylko te biopaliwa, dla których kryteria zrównoważonego rozwoju zostaną potwierdzone przez UE lub kraj członkowski, dostaną wsparcie i będą liczyć się do celu zużycia,
5) w przypadku paliw, które częściowo pochodzą z odnawialnych źródeł, do unijnego celu zużycia będzie liczyć się nie procentowy dodatek do paliwa tradycyjnego, ale faktyczny udział paliwa z odnawialnych źródeł,
6) biopaliwa powstałe z odpadów i pozostałości produkcyjnych z rolnictwa, rybołówstwa, akwakultury i leśnictwa będą wliczać się podwójnie do unijnego celu zużycia.
Komisarz UE ds. Energii Gunther Oettinger wyraził opinię, że najbardziej restrykcyjne kryteria dotyczące biopaliw w UE będą sygnałem dla krajów trzecich, by te też przyjęły podobne standardy.
Źródło: FAPA/FAMMU na podstawie KE

Co dalej z biopaliwami

http://www.agror.pl/pl/aktualnosci/co_dalej_z_biopaliwami

Zgodnie z wymogami dyrektywy 2009/28 w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, która powinna być wdrożona w polskim ustawodawstwie do dnia 5 grudnia 2010 r. udział energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu do 2020 r. musi wynieść co najmniej 10 proc.


Końcowego zużycia oraz emisji gazów cieplarnianych dzięki wykorzystaniu biopaliw i biopłynów wynosi co najmniej 35 proc. limit emisji począwszy od stycznia 2017 roku dla biopaliw i biopłynów wg dyrektywy z dnia 2009/28 musi wynieść minimum 50%.

Powyższe przepisy mówią również o pochodzeniu biopaliw i biopłynów które nie mogą pochodzić z surowców pochodzących z terenów o wysokiej bioróżnorodności, zasobnych w pierwiastek węgla, torfowisk itp. (Natura 2000).

Tym samym Polska zobowiązana jest do kontroli spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju (KZR) Kryteria (KZR) dotyczy tak samo biopaliw jak i biopłynów produkowanych w EU jak i tych pochodzących z importu.

W związku z niewypełnieniem przez rząd polski obowiązku przedłożenia komisji europejskiej wykresu obszarów i emisji co2 na poziomie drugim jednostek terytorialnych do celów statystycznych NUTSZ zgodnie z wymogami rozp. (według rozporządzenia 1059/2003). Termin złożenia informacji minął 31.03.2010 r. Konsekwencją tych zaniedbań jest brak możliwości stosowania wartości standardowych określonych w załączniku 5 dyrektywy 2009/28. Wartości standardowe emisji Co2 mogą być stosowane wyłącznie w przypadku upraw surowców poza wspólnotą europejską uprawianych w krajach EU które wypełniły wymagania rozp. 1059/2008 oraz z odpadów ( produkcje uboczne rolnictwa i rybołówstwa. Tym samym Polska została zakwalifikowana do grupy krajów które muszą podawać rzeczywiste wartości emisji CO2 w całym łańcuchu (ZR) zrównoważonego rozwoju. Do grupy krajów obok Polski, które nie mogą stosować wartości standardowych emisji CO2 z załączników do dyrektywy 2009/28 zaliczono Maltę i Portugalię.

Dyrektywa 2009/28 w sprawie promowania ze źródeł odnawialnych określa jasno, że jedynie biopaliwa i biopłyny wyprodukowane zgodnie z (KRZ) mogą być wliczane w cele krajowe (przyp. NCW - narodowy cel wskaźnikowy), oraz mogą podlegać różnym formom wsparcia finansowego (np. niższa akcyza).

Zaniechania rządu mogą powodować wzrost cen paliw oraz powodować kłopoty firm tj. PKN Orlen i Lotos, które muszą dodawać biokomponenty do benzyny i oleju napędowego z NCW. Obliczenia redukcji emisji gazów cieplarnianych dotyczy wszystkich instalacji do produkcji biopaliw i biopłynów uruchomionych po 23 stycznia 2008 r. W instalacjach działających przed tą datą wyliczana będzie obowiązkowo od 1 kwietnia 2013 r.

Polski sektor biopaliw i biopłynów tym samym pozostawiony został samemu sobie i musi podjąć działania zmierzające do wypełnienia wymagań dyrektywy 2008/28. Powoduje to zmniejszenie konkurencyjności na rynkach międzynarodowych oraz wprowadzenie chaosu na rynku polskim. Firmy polskie muszą posiłkować się systemami wprowadzającymi (KZR) działającymi w innych państwach EU. Jako przykład można przywołać naszego sąsiada Niemcy, które to wypracowały dwa systemy ZR biopaliw i bipłynów. Systemy te są dobrowolne i polegają na certyfikacji podmiotów uczestniczących w łańcuchu ZR a to wiąże się z poniesieniem dodatkowych kosztów które przekładać się będą na cenę paliw na stacjach.

Opisane systemy to REDcert i ISCC, które uzyskały dopuszczenie przez BLE (www.ble.de) - niemieckie ministerstwo ds. żywności i rolnictwa. Zgodnie z informacjami komisji Europejskiej zostaną one do końca kwietnia dopuszczone do stosowania w Niemczech i wszystkich innych krajach, w tym poza EU.

Komisja Europejska informuje również, że każdy kraj członkowski powinien wprowadzić własne systemy dobrowolne certyfikacji biopaliw i biopłynów. Według ostatnich informacji z Ministerstwa Gospodarki rozpoczęto prace nad wdrożeniem dyrektywy 2009/28 lecz nie podano terminu zakończenia prac. W związku z tym Polskę czeka postępowanie przed Trybunałem najprawdopodobniej za nie wdrożenie wymagań dyrektywy.

W międzyczasie sektor paliw i biopaliw musi poszukiwać innych rozwiązań, które pozwolą na handel międzynarodowy. Najczęściej wybierają systemy ZR opracowane w Niemczech i przeprowadzają certyfikację w oparciu o kryteria tych systemów. Dużym wyzwaniem oprócz spełnienia wymagań systemów jest liczenie wartości rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych (tzw. GHG) na całym łańcuchu życia biopaliw i biopłynów.

Rolnicy, grupy producentów rolnych, firmy handlowe, gorzelnie, olejarnie, estrownie, sprzedawcy paliw muszą wyliczać całkowitą emisję Co2 i kolejno sumować w łańcuchu ZR. Wiązać się to może z uzyskaniem szczegółowych danych od producentów rolnych, nawozów itp. Wartości te powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty gdyż wg dyrektywy 2009/28 produkcja rolna w niektórych przypadkach stanowi 50% emisji w całym łańcuchu (np. biodiesel z rzepaku). Drugim problemem jest fakt, że dane te będą weryfikowane przez jednostki certyfikujące dopuszczone przez niemieckie ministerstwo BLE (wykaz jednostek) a cały obrót biopaliw i emisjami przeniesie się za naszą zachodnią granicę. Trzecim pośrednim zagrożeniem będzie wzrost cen żywności, gdyż producenci chętnie będą sprzedawać surowiec spełniający KZR po wyższej cenie.